Leef je of besta je?

Je kent de uitdrukking wel: het gevoel hebben dat je leeft. Er is dus kennelijk een soort baseline van ‘er zijn’ en daarbovenop iets als ‘er heel erg zijn’. Het is een ander gevoel dan het alledaagse. Een boost van energie. Een 100% in het moment zijn. Puur geluk misschien wel. En vaak hangt dat samen met iets doen of ergens zijn dat anders is dan wat je doorgaans doet. Iets dat met je zintuigen te maken heeft. En het mooie is: het is voor iedereen iets anders.

Lees meer >> | 16 keer bekeken

Mantelpak met schilderschort

Ik gebruik kleurtjes in mijn digitale agenda voor allerlei typen afspraken. (Je zou het niet verwachten bij mij… 😏). Hele en halve afspraken, gereserveerde tijdblokken, enz. Ik kan je vertellen dat mei en juni eruit zagen als zo’n ouderwetse knipperende flipperkast, met alles wat er gaande was. Ik had mijn mei-nieuwsbrief nog niet verstuurd of de hele regenboog verscheen in de toen nog tamelijk blanco vakjes. Allemaal dingen waar ik in die bewuste nieuwsbrief totaal nog geen weet van had. Ik merk dat ik er wel van houd, die reuring. Dat avontuurlijke stukje dat hoort bij het kunstenaar-ondernemerschap. De deur open houden voor leuke dingen die zich aandienen. Zoals afgelopen tijd…

In mijn vorige blog schreef ik er al wat over. Het ‘trial and error’ proces van creatief ondernemen. Ja het geeft onzekerheid, maar het leuke gevoel heeft bij mij toch de overhand. Álles kan gebeuren. En ik zit niet bepaald thuis te wachten tot de ‘goodies’ vanzelf aan de deur worden bezorgd, maar ik ga erop uit, ontmoet mensen, vertel mijn verhaal. Wat ik tot nu toe allemaal heb gedaan en wat de droom is. En daaruit ontstaan dan leuke onverwachte dingen.

Zoals bijvoorbeeld dat ik een opdracht heb aangenomen als projectleider bij een culturele organisatie, om hen met mijn ervaring op het gebied van procesmanagement, commercie en communicatie te begeleiden naar een volgende fase in hun bestaan. Een supermooie combi voor mij: het zakelijke in een culturele setting. Eentje die ik op deze manier niet zag aankomen – en zij ongetwijfeld ook niet – toen ik voor het eerst handjes schudde met de betrokkenen.

Maar met mijn eerdere blogs in gedachten waarin ik over het gebruik van mijn twee hersenhelften vertel, snap je wel dat dit een hele toffe klus voor me is. Lekker mijn tanden in analyses en managementsystemen zetten en dan weer hop, schilderschort aan en het canvas te lijf gaan. Ik ontdekte overigens ook nog een overeenkomst in wat mij bij beide motiveert: mensen anders naar hun dagelijkse omgeving laten kijken. Mooi hè?

Erop uit gaan, zichtbaar zijn, contact leggen, ‘ja’ zeggen tegen dingen waar je de uitkomst niet van weet (en wees eerlijk: do we ever?): het kan hét verschil maken in hoe je leven loopt en of je droom werkelijkheid wordt. Of tenminste kans van slagen heeft. En wel je gevoelskompasje volgen hè? ‘Nee’ zeggen is soms ook een goed idee. 😉

En dan realiseer ik me weer hoezeer zo’n levenshouding overeenkomt met wat ik in mijn ‘Schilderen vanuit gevoel’ lessen verkondig. Over de verwachting aan het eindresultaat loslaten. Over perfectionisme. Over controle. Over het je niet aantrekken wat een ander ervan vindt en kwetsbaar durven zijn (nog wel een paar puntjes winst in te halen voor mij…). Over niet kijken naar de hele weg ineens, maar ‘alleen maar’ de eerste stap hoeven zetten om op weg te zijn. Om de uitnodigende (en voor sommigen ‘beangstigende’) leegte vóór je in te gaan vullen. Met een wilde penseelstreek. Met een eerste keuze richting je gedroomde leven. De rest ontvouwt zich wel. De horizon schuift mee op als je begint te lopen. En gaandeweg, al dan niet gepland, leer je bij. En vul je je rugzak met kennis en ervaring die je onderweg kunt inzetten en waar je steeds meer op durft te vertrouwen. Op jezelf dus feitelijk. De metafoor van het schilderproces werkt bizar goed voor dat andere proces: leven.

Mensen noemen het wel eens dapper wat ik doe. Of hóe ik het doe. Dat is lief, maar het voelt voor mij niet zo. Ik vertel dan vaak dat het ook wel eens naïviteit in plaats van dapperheid kan zijn. Kennelijk denk ik dat het wel goed komt als ik weer iets nieuws oppak. Ik weet in het begin alleen nog niet hoe. Maar in de loop van de jaren heeft die aanpak me al veel gebracht aan kennis, ervaring en mogelijkheden. Die ik vervolgens bij nieuwe avonturen weer heel nuttig kan inzetten. Maar het maakt in feite niet uit of het uit dapperheid of naïviteit ontstaat. Het maakt dezelfde weg vrij. Je vertrekt alleen bij het één uit de overtuiging dat je moeilijkheden zult moeten overwinnen en bij ’t ander uit de onwetendheid dat je ze zult moeten overwinnen. Either way, je bent onderweg. En dat telt uiteindelijk.

Niks doen kan ook. Geen actie nemen richting je droom. Zelfs niet die ene eerste allerkleinste stap. Ook dát is een keuze. Hoe voelt die optie voor je? Welke superkleine eerste stap zou jij kunnen verzinnen?

Lees meer >> | 8 keer bekeken

Zegt het ene vat tegen het andere….

Handig wel, want ik ben natuurlijk niet alleen kunstenaar, maar ook heel erg ondernemer sinds ik deze weg ben ingeslagen. Iets wat me erg goed bevalt moet ik zeggen. Ik hou wel van het ‘trial & error’ traject waarbij je steeds weer bijleert, je onderbuikgevoel kunt laten meewegen in de beslissingen die je probeert rationeel te nemen en bovenal het bepalen van je eigen koers.

Met nu wat kilometers op de teller in kunstenaarsland en volop de ruimte voor die creativiteit is het voor mij dan ook bijzonder om te ontdekken dat mijn zakelijke kant óók weer in het vizier komt. Kennelijk haal ik daar toch ook een heel stuk voldoening uit en is het écht een combinatie van de ogenschijnlijke uitersten die maakt dat ik het gelukkigst ben. Als een soort communicerende vaten komt nu weer de één en dan weer de ander meer aan bod. Op zoek naar uiteindelijke balans.

Anders nog iets?

En dat is zichtbaar in meer dingen. Zoals in mijn kunst. Want daar begint zich een ontwikkeling af te tekenen waarbij ik óók de combinatie van twee kanten van een spectrum opzoek: abstract en figuratief. Dat deed ik al in losse werken, maar nu combineer ik ze wel eens in één schilderij. En dat voelt als een oneindig groot speelveld waar ik mijn ideeën op kan botvieren.

Maar ook de workshops die ik inmiddels heb opgezet laten het zien. Want voor de vrije, intuïtieve benadering help ik mensen op weg met ‘Schilderen vanuit gevoel’, maar met ‘Leren kijken’ zoom ik juist in op het ontwikkelen van een analytische blik. En bij allebei de typen lessen is mijn drijfveer om mensen anders te leren kijken naar de wereld. En afgelopen week, in het kader van het hernieuwde zakelijke pad dat ik insla, kwam ik tot de conclusie dat ook daarin precies dít hetgeen is waar ik de grootste voldoening uit haal: mensen anders leren kijken. Naar wat ze doen, naar hoe ze iets kunnen doen, naar de omgeving waarin ze iets doen.

Rode draad met kersen

Ik raakte ontroerd door die ontdekking. Omdat het weer een stap markeert in mijn tocht. Het begrijpen wat de gemene deler is van dingen die ik gevoelsmatig leuk vind. Het zoeken naar wat de rode draad in mijn leven zou moeten, of kunnen zijn. Wanneer past iets bij mij?

Mensen verrassen, verbazen, nieuwe inzichten geven, anders laten kijken. Dat is een grote voor mij. En als ze er ook nog eens vrolijk van worden of anderszins emotioneel bij geraakt worden, dan is dat de kers op de taart.

Ben je al nieuwsgierig?

Onlangs kreeg ik een reactie van cursist Hans. Hij had een workshop ‘Abstract: makkelijke mini’s’ bij me gevolgd. En waar ik hem ooit in mijn zakelijke leven ontmoet had, toen we beiden in kantoortenue onze dagen doorbrachten, droeg míjn creatieve keuze nu een klein beetje bij aan zíjn ontdekkingstocht naar een leven met meer ruimte voor die kant. Dat voelt bijzonder. Dat ik al dan niet ongemerkt iets aan het beïnvloeden ben door dichter bij mezelf te komen. Daar komen mooie dingen uit.

Want Hans mailde me over zijn beleving van de workshop: “Waar ik eerst iets probeerde met een verwachting over het eindresultaat, begin ik nu uit nieuwsgierigheid.” Dat vind ik pure magie en het ontroert me. Want DIT is wat ik hoop met mijn ‘gevoels-schilderlessen’. Dat mensen perfectionisme en controle stapje voor stapje los durven laten en ruimte durven geven aan onvoorspelbaarheid en speelsheid. Tenminste voor even op een canvas of papier. Als een teen in het water om te proberen hoe het voelt. Sommigen duiken er dan juichend vol in en anderen ontdekken op een rustig tempo wat voor hén een goede balans is. Allebei top. De creatieve radertjes zijn in gang gezet en dat is waar ik op hoop.

En bij mijzelf? Mijn radertjes ratelen dag en nacht door. Ik blijf volop ontdekken, leren en proberen. Uit nieuwsgierigheid…

Lees meer >> | 7 keer bekeken

Dat kan mijn kind van vijf ook

Tijdens een kunstbeurs toonde ik voor het eerst de serie kleine schilderijen 'My 5 year old can do that'. Best spannend, want hoe zou erop gereageerd worden? Op deze ogenschijnlijk kinderlijke werkjes, maar waarin ik steeds een fotorealistisch element had geschilderd. Bij mijzelf hadden ze al tot menig lachbui geleid tijdens het maken, maar tegelijkertijd waren ze ontstaan vanuit een irritatie. Zoals wel vaker met kunst. De aanleiding was de bekende opmerking dat een 'kind van 5 dat ook wel zou kunnen', als een toeschouwer zijn of haar ongenoegen wil laten blijken over een speels kunstwerk. Soms abstract, meestal ogenschijnlijk eenvoudig. En in elk geval onbegrepen door de betreffende commentator. Die daar ook geen moeite voor wil doen en zichzelf boven het kunstwerk wil verheffen, maar daarmee juist blijk geeft van een erg beperkte en gesloten houding ten aanzien van kunst. Tot daar de irritatie - bedankt voor het aanhoren ;) - maar hier begon ook mijn vraagstelling die leidde tot deze vrolijke werkjes.
 

Want welke kwaliteiten waarderen we het meest in creativiteit? Het ontwikkelen van technische vaardigheden? Het niet verliezen van speelsheid? Naarmate we ouder worden leren we 'hoe het heurt'. We moeten diepgang krijgen, volwassenheid, wat dat dan ook inhoudt. En hoe waardevol die eigenschappen ook zijn, net zo waardevol blijft de puurheid en fantasierijkdom die we juist als kind ongehinderd hebben. Het gebalanceerd leren inzetten van het hele spectrum is misschien wel de beste manier van volwassen worden. Met ruimte om soms níet aan de regels te hoeven voldoen.

Met mijn serie 'My 5 year old can do that' prik ik in de verwachtingen van de kijker. En van de voorbijganger die deze vaak gebruikte woorden geërgerd mompelt bij kunst die simpel, kinderlijk is. (Vaak vooral na het zien van een prijskaartje). Woorden die voor mij gelijk staan aan het afwijzen van puurheid in creativiteit. Als volwassene moeten we iets wat aangeleerd is los (durven) laten om te kunnen creëren vanuit onbevangenheid. Ongevangenheid.... Vooral het oordelen.
Het valt nog niet mee om als volwassene een kindertekening of -schilderij te maken met de puurheid van die van de hand van een kind. Maar door er een fotorealistisch element in te schilderen geef ik blijk van toch enige technische schilderkennis, waarmee het totale werkje niet meer zomaar afgedaan kan worden met 'dat kan mijn kind van 5 ook'. (Al schoot het tijdens de introductie op de kunstbeurs wel zijn doel voorbij toen menig kijker dacht dat de realistische elementjes uit een tijdschrift geknipte foto's waren... 😬 ). Het samenspel van de twee roept op tot vragen. Waar kijk je naar? Wat vind je belangrijk in een kunstwerk? Wie is de maker?

De serie is daarmee ook een ode aan balans tussen kinderlijkheid en volwassenheid. Die samen voor iets nieuws kunnen zorgen, iets verrassends. 

Met opzet verwijzen de titels van de schilderijtjes naar één van de elementen erin die een kind zou kiezen. En niet het fotorealistische onderdeel dat wij volwassenen onderscheidend en titelwaardig achten. En jij? Hoe zou je deze serie zonder deze toelichtende tekst beleefd hebben? Welke titel zou jij deze werken willen geven?

Lees meer >> | 8 keer bekeken

Ik heb niks met kunst

Dat hoor je wel vaker. Kunst voelt niet voor iedereen als ‘dichtbij’. Als iets dat in hun leven past of hoort. Soms voelt het elitair. Bij muziek is dat anders. Vrijwel iedereen vindt muziek heel logisch en normaal om fijn te vinden. Ja er zijn allerlei genres waar ook hele groepen zich niet bij thuis voelen, maar voor iedereen is er wel een muziekrichting die in de smaak valt. En vaak zelfs wel meer dan één. Zonder per se de stijl of het genre te kunnen benoemen, kan iedereen wel aangeven ‘dit vind ik mooi/

Lees meer >> | 10 keer bekeken

To print or not to print, is dat de vraag?

Onlangs las ik een bericht over een onderzoek dat het Mauritshuis heeft laten uitvoeren naar de beleving bij het kijken naar een origineel schilderij in vergelijking met kijken naar een reproductie ervan. (Lees meer hier: Meisje met de parel houdt bezoeker visueel gevangen | Mauritshuis).
Gevoelsmatig vond ik de conclusie niet heel verrassend (spoiler-alert): dat de emotionele reactie bij een origineel werk veel groter is dan bij een kopie. Fijn dus dat dat met zo’n onderzoek onderbouwd en bevestigd wordt. Maar waarom bied ik dan prints aan?

Voel je ‘m?

Als je mij vraagt of je bij mijn werken beter kunt kiezen voor een print of voor de originele versie, zal ik in principe altijd aanraden om voor het origineel te gaan. (Niet vanuit het prijskaartje gedacht, want dat kan voor een flinke print of luxere printdrager zomaar hoger uitvallen dan bijvoorbeeld voor een wat kleiner écht schilderij). Nee, een origineel werk vóel je meer. Ik kan het niet echt uitleggen, maar ik vermoed dat we allemaal wel herkennen wat ik bedoel daarmee. Het is iets ontastbaars. De energie, de ziel van de maker die op het doek terecht gekomen is. Die is er bij een print toch minder. Het licht dat op een origineel werk valt is ook anders, levendiger, door het reliëf van de verflaag bijvoorbeeld. En als ze het in het Mauritshuis ook zeggen ….  

Nooit teveel vrolijkheid op de wereld

Maar hoe zit het dan met die prints? Waarom is dat dan tóch een optie?
Ten eerste hou ik ervan om mensen te zien genieten van wat ik maak. En met prints van originele werken kan ik méér mensen blij maken, dus is het een mooie aanvulling voor me.

Maar niet alleen zijn door prints grotere aantallen mogelijk van een werk, maar ook andere formaten! Word je helemaal vrolijk van net dat ene schilderij in je lievelingskleuren, maar is het te groot of juist te klein voor de plek die je hebt? Dan biedt een print uitkomst. En veel van mijn werk is heel geschikt om op veel groter dan het originele formaat te plaatsen. Denk maar eens aan zo’n energieke kleurrijke eyecatcher in een hotellobby, of vergaderruimte… oeh!

En wist je dit al??

Nu blader ik regelmatig door mijn eigen printshop, om alles even na te lopen, en ook af en toe om gewoon wat te spelen met alle mogelijkheden van lijsten in verschillende kleuren. Die krijg je als preview meteen op je scherm te zien. Onlangs bracht mijn spielerei me ook bij een mogelijkheid die ik als vanzelfsprekend beschouwde, maar waarvan ik me plotseling realiseerde dat dat voor jou als geïnteresseerde misschien helemaal niet zo is! Dat is namelijk de optie om een eigen uitsnede te kiezen van mijn werken.

En laat nou heel wat van met name mijn abstracte werken zich er geweldig voor lenen om daarmee te spelen. Kun je zomaar je eigen versie van mijn schilderijen creëren! Ik leg het je uit met wat voorbeelden.

Stel: je vindt schilderij ‘Slice of Art’ een heel fijn werk. Maar je hebt geen geschikte plek voor het originele panoramaformaat (30x60cm), maar wel voor een vierkant werk. Dan kun je online je eigen vierkante uitsnede uit dit werk kiezen. Schuif de beeldmaat van je keuze over het werk en op je scherm zie je zo direct het resultaat. Kijk hoe tof dat eruit kan zien!

Originele beeldverhouding:

Vierkante uitsnedes:

Zo kun je dus ook je eigen twee- of drieluik samenstellen uit één werk! Tof hè?

Nog eentje: een staande uitsnede uit het liggende werk ‘Summer break’:

Origineel:

Uitsnede, met witte baklijst:

Of ‘Air Affair’:

Origineel:

Panorama-uitsnede:

Staande uitsnede:

Lees meer >> | 10 keer bekeken

Hoe echt wil je het hebben?

Mensen vinden het vaak ‘knap gedaan’, het geeft iets aan over je vaardigheden. En omdat ik denk dat dat niet alleen met schilder- of tekenvaardigheden te maken heeft, maar ook heel erg met het kunnen kijken, heb ik een cursus opgezet voor juist dat. Het leren kijken om fotografisch te kunnen tekenen en schilderen.
 

Ik maak wel gewoon een foto

Maar waarom dan niet gewoon een foto maken, vragen mensen zich soms af. Dat kan allerlei redenen hebben. Een schilder kan zichzelf bijvoorbeeld graag technisch uitdagen om een fotobeeld te evenaren. Of in de geschilderde versie kan een onderwerp zodanig worden benadrukt dat het vragen oproept. Een foto van een hamburger wordt misschien als een kiekje gezien, maar een schilderij van een hamburger op een formaat van een vierkante meter trekt opeens op een hele andere manier aandacht. Kijk naar het werk van Nederlands kunstenaar Tjalf Sparnaay bijvoorbeeld. Of de fashionbeelden van Maudy Alferink.
Het kan ook een statement zijn. Afzetten tegen andere stromingen, stijlen en onderwerpen. Zoals in de kunsthistorie doorlopend gebeurt.
Of een kunstenaar kan een fotorealistisch element in een andere context plaatsen. Daarmee een surrealistische scène scheppend, die des te meer verwarring schept bij de kijker juist omdát het zo echt lijkt. Zie bijvoorbeeld het werk van Koreaans schilder Young-sung Kim. Young-sung Kim | Saatchi Art Netherlands

Net (niet) echt

Ik bewonder deze stijlen en benadering en heb er bovendien zelf plezier in om op die manier technisch uitgedaagd te worden. In mijn eigen figuratieve werk houd ik er evengoed ook van om van dichtbij nog wel de ruwheid en een zekere onnauwkeurigheid te zien van het geschilderde. De mindfuck, de verrassing, van het van veraf denken dat je naar een foto kijkt maar vervolgens zien dat het geschilderd is, geeft mij lol.

Kunst om te voelen

MAAR. Ja, er is een maar. Ik voel ook de behoefte om een soort disclaimer te vermelden bij mijn cursus ‘Leren kijken – voor fotorealistisch tekenen en schilderen’. Hoe gaaf ik het zelf ook vind, het is niet de heilige graal. (Geen enkele stijl of benadering in kunst is dat wat mij betreft). Een fotografische weergave levert níet per se de mooiste, beste, meest aansprekende kunst op. Ik zie het als een separaat discipline binnen de schilder- en tekenkunst. Zoals iemand hele aansprekende abstracte kunst kan maken. Dat kan op duizenden verschillende manieren. En zo kun je ook figuratieve kunst op duizenden manieren maken. En fotorealistisch, of hyperrealistisch, is er één van. Het is een uitdrukkingsstijl van de kunstenaar. Een manier om een werkelijkheid in beeld te brengen.

En de lijst van kunstenaars en stijlen die ik bewonder die níet fotorealistisch schilderen is evengoed eindeloos lang. Daar hou ik óók van. Die dikke pasteuze penseelstreken die je toeschreeuwen ‘raak mij aan’. Die halve lik verf die zó raak geplaatst is dat een schilderij plotseling totaal tot leven komt. Of kleurgebruik dat zo buitenaards aandoet dat je met een hele frisse blik naar een tafereel kijkt. Heerlijk. En bovendien op een andere manier net zo virtuoos als fotorealisme.

Dus nee, ik hoor zoals zo vaak niet bij kamp a of b. Ik kan het hele spectrum waarderen. En binnen elke stijl is er werk dat me raakt of niet. Niet alles vind ik mooi, fotorealistisch of niet.

Uit je zelf

Maar ik vind het wél heel erg gaaf om mensen iets te leren heb ik gemerkt. Of dat nu is om alle regels los te laten en vanuit je gevoel een kunstwerk te maken, of om juist technische vaardigheden te leren om het beeld gecontroleerd naar je hand te kunnen zetten, zoals bij fotorealisme. Het kan allebei van jouzelf zijn. Een manier van uiten. En daar ben ik vóór.

Lees meer >> | 54 keer bekeken

Leren is eng

Sinds ik schilderworkshops geef waarbij het resultaat ondergeschikt is aan het proces en de ervaring, merk ik regelmatig de angst op die mensen kunnen hebben daarvoor. Er moet een drempel overwonnen worden. Voor de één is dat een spannend maar vrolijk avontuur, voor een ander een reden om het niet te gaan proberen. Zelfs als ze eigenlijk heel nieuwsgierig zijn naar die ervaring. En soms al heel lang. Toch doen ze het niet. Hun lichaamstaal is wel eens ineenduikend, wegdraaiend, grotere ogen opzetten en heftig nee schudden, terwijl ze vertellen dat ze graag zouden willen leren schilderen maar ‘het toch niet kunnen’, ‘er nooit iets van bakken’. Of – nog verdrietiger – dat hun familie gaat vragen wat ze nú weer gemaakt hebben en dat het er niet uitziet.

Lees meer >> | 22 keer bekeken

Kleine keuzes, groot effect

Waarheen en waarom?
Dat geldt voor elke keuze die je dag in dag uit in je leven maakt. Bewust of onbewust. De meeste waarschijnlijk onbewust. Dan heet het routine. Gewoonte. Conditionering. En op basis van gewoonten kun je een heel leven vullen. Zonder ooit echt na te denken of al die microkeuzes wel leiden tot waar je wil zijn. Wie je wil zijn. Maar wel lekker veilig en vertrouwd, want je bent precies wat de wereld inmiddels van je verwacht te zien, jijzelf inbegrepen. En spannend dus als je eens voor de niet-verwachte keuze zou durven gaan. Bij wat dan ook. Een klein micro-stapje een andere richting in zou zetten dan iedereen wel voor je in zou kunnen vullen. Met alle voor jou ongebruikelijke vervolgmogelijkheden van dien. Eén graad van koers veranderen kan je immers soms op een ander continent doen belanden uiteindelijk. Dat maakt het best belangrijk – nogal – op basis waarván jij je dagelijkse microstapjes zet. Zou het niet mooi zijn als je keuzes maakt omdat die goed voelen, los van ‘hoe het hoort’? Omdat ze goed bij je passen? Ze je naar een plek brengen waar je wil zijn? En is het wel zo risicovol om je koers een tikje te wijzigen? Want vanuit veel plaatsen waar je dan uitkomt is er misschien ook best nog wel een weg terug naar waar je daarvoor was. Als je dat dan nog zou willen…

Mooie regels
Eigenlijk is het met intuïtief schilderen niet anders. Er zijn oneindig veel manieren om een schilderij te beginnen. Op basis van regels en verwachtingen. Perspectief bijvoorbeeld, of compositieleer, lichtval. Dat soort technische kwesties. Ga je abstract te werk, dan valt een heel stuk vertrouwd kader weg, nl. dat je schilderij op iets herkenbaars ‘moet’ lijken. Iets wat (deels) voorspelbaar is. De intuïtieve aanpak heeft een nóg minder vastomlijnd vertrekpunt. Maar er zijn nog steeds allerlei elementen aanwijsbaar in een abstract en/of intuïtief schilderij die maken dat veel mensen het mooi of interessant vinden. De principes van de zogenaamde gulden snede lijken daar op te wijzen. Onze natuur heeft ons kennelijk in sommige opzichten universele gevoelens over schoonheid, balans, en dergelijke meegegeven. Maar kunst kan júist ook mensen aanspreken als het schuurt. Als het verwarring brengt. Afschuw soms zelfs. Want schoonheid is niet het enige criterium om kunst te waarderen. Het veelgehoorde ‘het moet me raken’ is een heel ander argument dat kan bepalen of een kunstwerk iemand bevalt. En dat is zéker niet voor iedereen hetzelfde. Met al onze verschillende achtergronden en levenservaringen is de beleving van kunst net zo uniek als degene die ernaar kijkt. (Of luistert). Kunst die zich aan de regels houdt, of niet.

Lees meer >> | 20 keer bekeken

Rekoefening voor je brein

In eerdere blogs heb ik wel eens laten blijken dat ik veel in spreekwoordelijke vijvers heb rondgezwommen met (voor mij) een hoop vreemde eenden. Wat zij ongetwijfeld op hun beurt van mij vonden. Er was een mismatch. Ik heb me geregeld onbegrepen gevoeld, vooral als mensen me als dom bestempelden, simpelweg omdat zíj niet konden bevatten waarover ik nadacht. Mijn redenaties zijn niet standaard. Volgen niet de geijkte paden en blijven niet binnen de lijntjes. Dat betekent dat ik bij het uitdagen van mijn eigen brein óók nodig heb dat mijn toehoorder zijn of haar brein wil ‘oprekken’. Maar je raadt het vast: dat gebeurt meer niet dan wel. Mensen zijn gewoontedieren, willen niet buiten de groep vallen. Willen vasthouden aan wat ze kennen. Iets met evolutie en veiligheid. Waarschuwing daarom bij het verder lezen: een open geest is handig. Net als mijn kunst is dit blog ongetwijfeld niet voor iedereen. 😁

Nu ik me onderdompel in een wereld met veel creatieven, gebeurt het iets vaker dat ik gesprekken voer waarbij ik een gesprekspartner tref die net als ik er juist plezier aan beleeft om bekende wegen te verlaten en vrij(er) te redeneren. Hypothesen te verkennen. Al vragend en onderzoekend op zoek te gaan naar wat we nog NIET kennen in plaats van te blijven echoën wat we ergens gehoord hebben en voor waar aannemen. En ja, daarmee het risico nemend dat we iets geks zeggen of op een dood spoor komen en terug naar af moeten.

Lees meer >> | 23 keer bekeken