Qeimoy

Intuïtief schilderen is als autorijden

Huh? Jazeker.

Net als bij autorijden moet je bij schilderen eerst een aantal vaardigheden leren, om daarna de vrijheid te hebben daarheen te gaan waar je wil. Gas bij of gas terug, waar dienen al die lampjes en knoppen (penselen en verf) voor, welke kant moet je aanhouden om geen ongelukken te begaan. Op de weg heel letterlijk, maar het canvas-equivalent van een ongeluk is het maken van een onbedoelde grijze bende. Maar ook: hoe los je het weer op als je ergens een verkeerde afslag hebt genomen en op een plek bent uitgekomen waar je niet heen wilde? En belangrijk: af en toe even rust pakken tussendoor (en tanken...), om daarna weer met nieuwe energie op weg te gaan.

Lees meer >> | 56 keer bekeken

Groene energie

Jaren geleden kocht ik mijn 1e camera. Ik wilde fotografie gaan ontdekken. En zoals voor veel beginnende fotografen was de natuur een dankbaar onderwerp. Je was bezig met de prachtigste wondertjes vast te leggen, terwijl je tegelijkertijd tot rust kwam in de buitenlucht. De laatste 3 jaar ben ik bevangen geraakt door schilderen én komt het er niet vaak van om eens een momentje in de natuur te pakken. Bij een klein rondje door het bos om de hoek laatst voelde ik dat ik het miste. Op pad gaan met de camera. Dus toen ik onlangs een afspraak had buiten de deur, besloot ik het fototoestel mee te nemen en op de terugweg een lusje langs een natuurgebied te maken.

Hakken uit, kistjes aan en éven een kleine wandelroute pakken. Éigenlijk geen tijd, maar het was o zo belangrijk om te doen. En toen ik op die doordeweekse dag zo in het groen stond, niemand verder te bekennen, voelde ik me als een telefoon die aan de lader ligt. Hoewel het feitelijk óntladen was. Van drukte, van to do lijsten. Ergens boven me was het geluid van een specht te horen. Ik tuurde en zag hem. Ook híer werd hard gewerkt. Maar in alle rust. De bomen bogen zich zacht ruisend over me heen en dat gevoel van verwondering over hoe prachtig de wereld is was weer helemaal terug. Ik draaide rond mijn as en zette weer wat stappen. Zag een heuveltje dat me uitnodigde te komen kijken wat erachter schuil ging. Ik genoot van de vennen die in een uitgestrekt heideveld lagen te schitteren in de zon als een bewegende zee van diamanten. Om dan weer opgeslokt te worden door de magie en koelte van de schaduwen van het bos. Waar de eerste dennenappels neerploften op de bladeren. Waar een schichtig bladgeruis en piepje de schuilplaats van een muisje verraadden. En waar met een krakend gekwaak en een grote plons kikkertjes een veiliger heenkomen zochten. Maar ik kwam niet om te verstoren. Ik kwam om te genieten. Van al dat moois. Van 50 - wat zeg ik? - van 1000 tinten groen. Van zuurstof en rust. Van pure schoonheid... Verdraaid das waar ook. Ik had mijn camera meegebracht! Ik kon die momenten vastleggen! En in een oogwenk was ik terug in het gevoel van mijn eerste fotografiedagen. (Alleen nu met betere apparatuur en meer kennis. ;) )

Kijkend naar de fraaie lichtval van de warmer kleurende zon in de late namiddag ging ik op zoek naar composities. Lijnen. Diepte. Sferen. En in de kleine tijdspanne die ik had wist ik zéker dat ik dit gauw weer eens wilde doen. Ná een naderende deadline. En to do's. De camera-accu's opladen en daarna die van mij. Op pad in de natuur. Gewoon in Nederland. Variatie genoeg. En die fijne omgevingen vastleggen, zodat anderen ervan kunnen meegenieten. Het gevoel in huis kunnen halen. Als print aan de muur. En midden in de winter nog eens kunnen mijmeren over de zomerzon op smaragdgroen mos.

Tijdens het schrijven van dit blog is het een goeie week na mijn bosbezoek en zijn de eerste beelden in mijn shop geplaatst. Nog een paar dagen en de herfst begint. Niet alleen op de kalender, maar ook het weer gaat op standje licht guur binnenkort. Hm, ook een mooi seizoen. Met knisperig frisse lucht. De weelderig groene kleuren maken plaats voor uitbundig warm oranjerood. Van ons huis maken we weer een knus holletje van gezelligheid en sfeer. Ik zie wel weer een mooi fototripje voor me. Goed aankleden met een lekker warme trui of vest. Hé. Wacht ns. Dat doet me denken aan breien. En ik had pas nog nieuwe wol gekocht....

Lees meer >> | 17 keer bekeken

Korte cursus 'Schilderen vanuit gevoel'

Na de herhaalde vraag om lessen in de losse, vrije, kleurrijke stijl die in mijn werk steeds te zien is, ga ik in oktober 2023 van start met de eerste korte cursus in Bergeijk.

Wanneer: oktober 2023
Data: di. avond (3, 10, 17 okt)
of vr. middag (6, 13, 20 okt)
Duur: 2,5 uur
Locatie: Bergeijk
Kosten: € 225 incl. btw
en incl. materialen

Voor wie?
De lessen zijn geschikt voor mensen zonder schilderervaring, maar ook als je die wél hebt en op zoek bent naar een manier van vrijer en niet-prestatiegericht (abstract) werken, is dit iets voor jou!

Wat kun je verwachten?
Je gaat op zoek naar wat jóu (gevoelsmatig) aanspreekt in kunst, je leert welke elementen je kunt gebruiken in jouw schilderij en je maakt kennis met het loslaten van een prestatiegericht schilderproces.
Je gaat níet (per se) met een zelfde soort schilderij naar huis als ik maak. Ik werk intuïtief, waardoor elk werk weer een verrassing oplevert. En juist omdát het vanuit gevoel gemaakt is, is het als een persoonlijk handschrift. Probeer je het na te maken, dan wordt het gekunsteld en krampachtig. Precies niet wat je wil. Je gaat werken vanuit jezelf en zo (beginnen met) jouw eígen handschrift te ontdekken.

Lees meer >> | 29 keer bekeken

Kunst matige intelligentie

Een goed half jaar geleden schreef ik een blog over mijn houding ten opzichte van AI, artificial intelligence, in kunst. Intussen verstrijkt de tijd en zijn wereldwijd vurige discussies gaande over dit onderwerp en op zo’n beetje elk terrein dat je maar kunt bedenken. Naast de oneindige mogelijkheden die AI biedt, spelen tegelijkertijd de zorgen over de oneindige gevaren die op de loer liggen.

Maar net als met talloze andere technische ontwikkelingen zie ik het middel, het gereedschap, op zichzelf niet als het kwaad. Goed of kwaad resultaat hangt af van degene die het gereedschap hanteert. Met een hamer kun je huizen bouwen, maar je kunt er ook hele nare dingen mee doen. Idem voor AI.

De kwestie is, dat je op je vingers kunt natellen dat die kwade dingen er ook daadwerkelijk mee zúllen gebeuren. Voor kunst is dat punt al vrij snel bereikt zodra de computer eender welk beeld uitspuugt, omdat dat per definitie in de bron gevoed is door beelden van anderen en zelden met goedkeuring of laat staan medeweten ván die anderen. Ja, uit het kunstzinnige voedsel wordt dan weer een nieuw gerecht samengesteld, maar precies daar ligt het heikele punt: van wie is het beeld dat gefabriceerd wordt? Van de bron-maker(s)? Van de bediener van de computer? Van de softwarefabrikant? Ik voorzie dat er rondom auteursrecht de komende jaren een compleet nieuw rechtsgebied zal ontstaan, waarin deze nieuwe ontwikkelingen een plek zullen moeten gaan krijgen. Uitdagend genoeg lijkt me. Hoewel je met AI misschien wel hele slimme antwoorden en eenduidige rechtspraak hiervoor kunt optuigen…

Vakmanschap is meester … eh… werk

Maar inhoudelijk is er ook een ontwikkeling gaande. Waren we een half jaar geleden nog als kuikens aan het piepen in een nieuwe wereld waarin we versteld stonden van de beelden die uit de machines gespuugd konden worden, inmiddels kun je een stroom aan AI-‘kunst’ (ja ik zet het toch echt tussen aanhalingstekens voorlopig) voorbij zien trekken die onmiddellijk als zodanig herkenbaar is. Een geplastificeerd beeld met steeds weer eenzelfde gepolijst uiterlijk en een serie repeterende elementen. De spreekwoordelijke druk op de knop en poef…. wéér een nieuwe versie van het melkmeisje.
Maar er zijn óók werken bij die ik werkelijk om te smullen vind. Heerlijke beelden die ik met plezier aan mijn muur zou hangen. Een zekere differentiatie in skills, creativiteit en authenticiteit lijkt nú al zichtbaar te worden, eerlijk is eerlijk. Het ontstaan van vakmanschap in een nieuwe techniek, zoals ik in mijn vorige blog hierover al beredeneerde, tegenover snel scoren met makkelijke trucjes en kopieergedrag.

Nep echt

Zelf maak ik al een tijdje de vergelijking met plastische chirurgie. Iets dat 30 jaar geleden nog bijna taboe was, maar vandaag de dag praktisch gemeengoed en onder grote groepen mensen genormaliseerd. Voor velen geldt: de techniek bestaat, dús je gebruikt hem. En voor je het weet ben je een uitzondering als je hem níet gebruikt en moet je je daar bijna voor verantwoorden. Of het nu gaat om het gladtrekken van een gezicht, het al dan niet gebruiken van social media of het wel of niet hebben van een auto bijvoorbeeld. Het is van alle tijden. (‘Waarom heb je die rimpels? Laat ze toch wegspuiten, omdat het kan. En omdat de buurvrouw het ook gedaan heeft’). De morele discussie die je dáárover kunt voeren laat ik hier voor wat het is. We hadden het immers over kunst. Maar de vergelijking tussen plastische chirurgie en AI tekent zich wat mij betreft visueel al duidelijk af: in handen van een vaardig persoon kunnen er prachtige resultaten behaald worden. En voor beide disciplines zou je kunnen zeggen: hoe minder je kunt zien dat de techniek is toegepast, hoe succesvoller het resultaat. Het nabootsen van the real thing, en misschien wel new and improved is dan het doel. (In het laatste geval geen imitatio (nabootsen), maar aemulatio (overtreffen), zoals mijn leraar Grieks mij vroeger leerde over gebruiken uit al héél lang vervlogen tijden). Schiet je daarin door, dan gaat het er nep en plastic uitzien. Maar zowel voor plastische chirurgie als voor AI-beelden geldt: er zijn heel wat mensen die dat niet boeit. Ze omarmen het juist. Het fenomeen dat je soms rondom cosmetische ingrepen kunt waarnemen, dat gebruikers ervan elkaar gaan kopiëren, om er vervolgens allemaal hetzelfde bij te lopen, tekent zich ook al af in AI-beelden. Plastic fantastic. De maakbaarheid van de wereld vieren. Wel passend in deze tijd waarin Barbie volop in de picture staat. En tegelijkertijd denk ik ook aan die andere actuele veelbesproken film ‘Oppenheimer’, naar aanleiding waarvan de discussie of je alles wat je kúnt doen ook móet doen weer feller gevoerd wordt.

Tot hier en hoe nu verder?

We hebben het bij AI dan wel (nog) niet over een atoombom, zoals in die film, maar de vraag blijft overeind. Waar moeten we een morele grens trekken bij het inzetten van een middel? Wat zijn de gevolgen? Op korte termijn en lange termijn? Kunnen we die überhaupt wel overzien? En is er eigenlijk nog wel een weg terug zodra een nieuwe techniek het daglicht heeft gezien, of ontrolt het bijpassende scenario zich sowieso, wát we er dan ook van vinden? Zware vragen. Geef ik toe. Geen gezellige blog zo. Vooruit, doe ik er een afbeelding van een écht schilderij bij waar je blij van wordt: 'Happy Hour at the Rabbit Hole'. Volgende keer maar eens Chat GPT gaan verkennen en vragen om een vrolijke blog voor me te schrijven. Omdat het kan. Heb ik weer meer tijd om lekker authentiek te gaan schilderen. En om in de spiegel te kijken om te zien of ik al rimpels krijg. 😉

Lees meer >> | 20 keer bekeken

Ik verkoop mijn ziel

Als zelfstandig beeldend kunstenaar bewandel je een curieus commercieel pad. Aan de ene kant is alles wat je maakt erop gericht om vooral authentiek, uniek, origineel, creatief te zijn. Aan de andere kant wil je ook kunnen leven van wat je maakt en ben je blij als je iets creëert wat ‘de mensen’ willen hebben. Maar wat wíllen die mensen dan hebben? En weten ze dat zelf ook?

Deels. Er zijn trends. Er zijn bewegingen. Periodes waarin veel mensen een hang naar vergelijkbare uitingen hebben. Zo werden de afgelopen jaren in de Nederlandse kunst gekenmerkt door veel tamelijk donkere, stemmige, werken. De oude meesters herleefden, het interieur werd een plek om je terug te trekken, om te cocoonen. De corona-tijd hielp daar vast bij: ieder z’n eigen warme, knusse holletje. Onder het toeziend oog van Rembrandt, Vermeer en veel – heel veel – Schotse Hooglanders.

Niks mis mee. Ik vind het ook mooi. Maar mijn binnenste piept heel wat andere kanten op via mijn penseel. In 2020 begon dat vanuit intuïtief schilderen met kleurrijke, dynamische schilderijen. Die moesten er kennelijk uit, ook tot mijn eigen verrassing. En nog steeds, gelukkig. Maar vorig jaar ontdekte ik ook een andere kant op het doek. Verstilling. Ingetogenheid. Niet nieuw voor mijzelf dat die kant er ook is, maar wel nieuw dat die er plotseling zo makkelijk uitrolde in mijn kunst. Ik geniet er net zo van als van het maken van de uitbundige exemplaren. En ik wissel het maken ervan af, naar gelang mijn stemming. In al mijn werken komt hoe dan ook een stukje van mezelf terecht.

Je kunt je misschien voorstellen dat het tonen van je kunst aan de buitenwereld best een spannende aangelegenheid kan zijn. Je stelt je kwetsbaar op. ‘Kijk eens wat ik gemaakt heb!’ En daar komen reacties op. Of vragen over. Meningen. Oordelen. Of misschien zelfs oorverdovende stilte. En elke reactie vanuit de unieke context van degene die hem geeft. Soms is iemand een kunstkenner en voorziet je van technische feedback. (Af en toe neem ik die aan en soms leg ik die netjes opgevouwen naast me neer en doe er misschien later nog wel iets mee). Soms ook zijn mensen géén kunstkenner en geven ze technische feedback… En vaak worden er geïnteresseerd vragen gesteld over hoe een werk tot stand is gekomen. Hoe ik een bepaald resultaat bereikt heb. Maar veruit de meeste gesprekken die ik over mijn kunstwerken heb gaan over wat een werk met iemand doet. Wat erin opvalt, aanspreekt, of juist niet aanspreekt. Dat vind ik de leukste gesprekken en ik ben er het nieuwsgierigst naar. Want tot dan toe was een werk alleen van mij. Maar zodra ik het deel met de wereld wordt het ook een beetje van degene die ernaar kijkt.

‘Creating smiles’ is mijn motto, zoals je op mijn website leest. Maar ook een bredere beschrijving zou goed passen bij wat ik wil bereiken: creating feelings. Ik wil graag dat mijn schilderijen iets teweeg brengen bij mensen. Dat hoeft geen wereldschokkend grote verschuiving te zijn. Nee juist de subtiele kleine momenten waarbij iemand zich realiseert dat hij/zij/… bij het kijken naar mijn werk zich plotseling een beetje anders voelt. Geraakt wordt. Verrast wordt. Of moet lachen. Er gaat geen expositie voorbij of ik hoor mensen zeggen dat ze ‘meteen vrolijk worden’ van mijn kleurrijke schilderijen. En dat ze in het echt nog veel sprankelender zijn dan vanaf een scherm. En inmiddels is er met mijn nieuwe fotorealistische kunst ‘verwarring’ bij gekomen: je ogen zien een schilderij, terwijl de hersenen een foto of 3D-beeld registreren. Een kleine mindgame speelt zich af. Alsof je met een VR-bril op iets wil grijpen voor je neus dat er in werkelijkheid helemaal niet is.

Ik vind dat magisch. Dat ik op een plat vlak een beeld kan scheppen dat daadwerkelijk emoties beïnvloedt. Of hersenen fopt. Alleen maar doordat iemand er naar kijkt. Mijn missie om de wereld een beetje mooier te maken houdt niet op bij het schilderen van een fijn plaatje. Die plaatjes zijn een middel om ménsen te beïnvloeden. Op een positieve manier liefst. Met humor, troost, ontsnapping, rust, verwondering, ontroering, enz. En af en toe wordt iemand zelfs een beetje verliefd op een werk. En overweegt een aankoop. Ook dát vind ik bijzonder. Dat iemand iets dat uit mijn binnenste gerold is om zich heen wil hebben om vaker naar te kijken. En hier loopt dan dat curieuze commerciële pad. Want ja, natuurlijk wil ik graag mijn schilderijen verkopen! Op die manier kan ik er namelijk nog veel meer blijven maken! Maar het zijn geen pakken suiker. Of plantengieters. Uitwisselbaar, vervangbaar. En als het óp of stuk is koop je wel een nieuwe. Met als reclame: ‘Koopt mijn waar’.

Een schilderij kan deel gaan uitmaken van je dagelijks leven. Een vast gegeven worden binnen je gezin. Een memorabel cadeau zijn voor iemand anders, of voor jezelf. Het kan een tijdperk gaan vertegenwoordigen door herinneringen, associaties of gevoelens die het oproept. Dat zijn geen kleine dingen. En daarom vind ik het ook belangrijk dat iemand de ruimte krijgt om de aankoop van zo’n werk rustig af te wegen. Om het te overdenken, maar ook om vanuit gevoel te kunnen kiezen en beslissen. Zonder druk. Zonder commercieel praatje van mij. In elk werk zit immers een stukje van mezelf. Wel zo fijn als dat ergens terecht komt waar het echt welkom is en gekoesterd wordt. En als dat allemaal op zijn plek valt, dán verkoop ik je graag mijn ziel. 😉

Lees meer >> | 17 keer bekeken

Dé Blik

Passie. Een woord dat een gedachte oproept aan hevige emoties. Aan verlangen, aan gretigheid, aan ergens helemaal in op gaan, aan vuur, aan vervulling, aan leven. Maar ook aan verscheurd kunnen worden door het niet hebben wat je heel graag wil. Heb jij een sluimerende passie, al dan niet hevig, lees dan vooral verder. En anders ook. :)

We kennen allemaal wel het begrip ‘sleur’: die routine van het met de molens meedraaien in een soort slaapstand of gelatenheid of op zijn gunstigst acceptatie. Waaróm we dat doen is voor iedereen anders. Wat een rol speelt is dat mensen van nature groepsdieren zijn. Het is veilig om niet teveel op te vallen of uit vaste patronen te breken. Niet voor niets is het gezegde: ‘boven het maaiveld uitsteken’. Steek je uit, dan gaat je kop eraf. Ons oerinstinct voelt zich nog steeds fijn bij wat we kennen of herkennen. En soms mag daar iets nieuws bij komen, als het veilig genoeg voelt en geen bedreiging voor het welzijn van de groep vormt.

Lees meer >> | 28 keer bekeken

“Dit artikel kwam tot stand door Human Creative Intelligence”

Je hebt er vast al vaak van gehoord: Artificial Intelligence, kortweg AI.

Wikipedia quote als volgt: “Andreas Kaplan en Michael Haenlein [definiëren] artificiële intelligentie als "het vermogen van een systeem om externe gegevens correct te interpreteren, om te leren van deze gegevens, en om deze lessen te gebruiken om specifieke doelen en taken te verwezenlijken via flexibele aanpassing.”

Waar voorheen dit vaak op rationele handelingen of kennis werd toegepast, is nu de creatieve wereld aan de beurt. AI wordt ingezet om kunst door een computer te laten maken. En daar vinden veel mensen iets van.

Zeker toen onlangs een door middel van AI tot stand gekomen kunstwerk een wedstrijd won –  reglementair wel te verstaan – raakte de discussie in een stroomversnelling. Zoals bij alles dat verandering teweegbrengt, zien we voor- en tegenstanders. De kwesties die op tafel liggen zijn onder andere ‘Moeten we wel kunstmatig (what’s in a word) gemaakte kunst willen? Gaat dat niet voorbij aan de hele essentie van een kunstobject?’ ‘Is AI-kunst wel eerlijk tegenover menselijke kunstenaars?’ En: ‘Maakt AI inbreuk op het auteursrecht van menselijke makers?’

Laat ik beginnen te stellen dat ik ervan overtuigd ben dat er een groot publiek is voor AI-kunst. Ik geloof dat het heel veel mensen namelijk weinig uitmaakt of een werk door een computer of een mens is gecreëerd. Het criterium voor bewondering of voor een aankoop is vaak ‘vind ik het mooi’, of ‘raakt het me’ bijvoorbeeld. En dat kan een AI-beeld of kunstwerk natuurlijk nét zozeer doen als een door mensen gecreëerd kunstwerk.

Voor anderen zal het kennen van de bron mee kunnen wegen in de beleving die ze bij het werk hebben. Zij ervaren een computergegenereerd kunstwerk mogelijk als minder authentiek dan een (wo)manmade product. Ik kom hier later in dit stuk op terug.

In eerdere technische revoluties op creatief vlak hebben we vergelijkbare situaties kunnen zien. Waar eeuwenlang tekenen en schilderen de geijkte manieren waren om een beeld te scheppen, zal de komst van fotografie niet minder voor discussie hebben gezorgd.
Op hun beurt hebben analoge fotografen vast even moeten slikken toen – tamelijk kort geleden nog maar – de digitale camera haar intrede deed. Met in haar kielzog digitale fotobewerking. Nóg erger! Want wat is immers nog het vakmanschap?
Inmiddels een generatie verder hebben digital artists hun plek in de wereld ingenomen en zijn er talloze voorbeelden van creatieven die zich in dit vakgebied van anderen onderscheiden door hun bekwaamheid. Een nieuw vakmanschap is ontstaan. Náást het voortbestaan van zowel analoge als digitale fotografie. En terwijl digitale fotografie voor de grote massa inmiddels bereikbaar is, valt ook daarin vakmanschap te onderscheiden door beheersing van de techniek. Laat staan binnen de analoge fotografie, die misschien zelfs wel een wat verheven status heeft gekregen.

Is de komst van kunstmatig gemaakte kunst dan zo’n onverwachte historische ontwikkeling? Bepaald niet wat mij betreft. Maar dat het reuring teweeg brengt ook niet. Zeker onder de vele digital artists die zich onderscheiden met hun werk en die nu wellicht vrezen overbodig gemaakt te worden door een computer.

Maar moet je je laten leiden door angst voor concurrentie? Als het antwoord ‘ja’ was, zou al heel lang elke aspirant-kunstenaar zich hebben moeten laten ontmoedigen. Er zijn immers zóveel beeldmakers op de wereld, dat elke nieuwe maker een druppel in een kunstzinnige oceaan is. Waarom dan tóch gaan creëren? Omdat je móet. Omdat je gedreven wordt door een innerlijke impuls om kunst te maken, om te scheppen. En dan maakt in principe wat anderen doen niet uit.

Vanuit commercieel oogpunt ligt dat mogelijk wat genuanceerder. Wanneer je je passie volgt, je roeping, en er je brood mee moet verdienen, kan het beangstigend zijn om de wereld overspoeld te zien worden door nieuwe potentiële makers. Makers die niet de vaardigheden hoeven te hebben die jij je met zoveel doorzettingsvermogen eigen hebt gemaakt. Makers die als het ware met een druk op een knop een product door de computer laten uitspugen. In plaats van met eindeloos geduld, precisie en expertise een visueel schouwspel uit hun ziel en fantasie te persen.
Wordt kunst (en digitale kunst in het bijzonder) minder waard als computerwerk de markt overspoelt? Ik voorspel van niet. Massaproductie in beeldmateriaal is immers al zeker een generatie volop aan de orde. En grootaanbieders van al dan niet digitaal tot stand gekomen beelden – denk bijvoorbeeld aan de posters van Ikea – maken nog steeds niet dat er géén publiek meer is voor andere beelden en kunstvormen.

Doet het grote aanbod een groter beroep op je creativiteit? Dat waarschijnlijk wel. Om onderscheidend te zijn. Maar ook daarin geldt al langer dat succes als kunstenaar (lees hier: commercieel succes) veel te maken heeft met authenticiteit. Naast een gezonde dosis ondernemerschap en/of geluk. 😉

En daar komen we terug bij het punt waarom ik denk dat huidige beeldmakers, óók digitale kunstenaars, de komst van AI niet per definitie hoeven vrezen. Een mens als maker blijft authentieker dan beelden genererende computers. Voorlopig althans. En vooropgesteld dat de AI-kunst ethisch verantwoord tot stand komt. Met andere woorden: niet door middel van simpel ‘jatwerk’ van oorspronkelijke beelden, samengesmolten tot een nieuw digitaal papje. Maar door het principe van ‘machine learning’, volgens de definitie waar ik dit artikel mee begon. Waarbij bestaand beeldmateriaal weliswaar de input vormt voor het leerproces van de computer, maar het nieuwe beeld ‘vers’ ontstaat op basis van de kennis die de computer over de samenstelling van beelden heeft opgedaan.

Hoe dat in zijn werk gaat kunnen anderen veel beter dan ik uitleggen. Ook over de mogelijkheden die dat in de toekomst met zich meebrengt zal het nodige geschreven zijn en worden.
Maar al met al ben ik ervan overtuigd dat er voor échte, menselijke kunstenaars een grote plek op de wereld blijft bestaan. Ik hoop dat ik mijn menselijke medekunstenaars daarmee een beetje kan opbeuren. Vaar je eigen koers, digitaal of niet. Ik ben al aan het bedenken hoe ik me in mijn kunst kan onderscheiden van artificial intelligence. Een vermelding bij mijn kunstwerken als ‘tot stand gekomen met HCI, human creative intelligence’ lijkt me wel iets… Heb ik zelf bedacht. 😊

Lees meer >> | 20 keer bekeken

Painting of the Year 2022!

Dit keer geen gewone blog, maar een vraag of je mijn carrièrepad in de kunst een duwtje wil geven met een stem op één van mijn werken! Dát zou fijn zijn! 😁😃

Lees hier wat en hoe.

De toffe schilderwedstrijd Painting of the Year is weer begonnen. Georganiseerd door De Kunstcollega’s en open voor deelnemers uit de hele wereld. En ik doe mee, met maar liefst 3 werken: ‘Introvert’, ‘Ikigai’ en ‘Citroentje!’

En nu?
Vanaf 1 oktober kan het publiek een winnaar kiezen door te stemmen. Er zijn circa 500 schilderijen ingezonden. Natuurlijk vind ik het heel fijn als je op één van mijn werken wil stemmen!
Ja ik ‘verspreid’ mijn stemmen nu wel door met 3 werken in plaats van 1 mee te doen, maar hé: ‘May the most favourite painting win!’ Het is ook natuurlijk een leuk en spannend avontuur om mijn schilderijen te onderwerpen aan een wereldwijde keuring. Het is dus aan jou. ;)

Hoe?
1. Ga vóór 1 december naar de site paintingoftheyear.com en vul rechtsboven in het zoekveld ‘Conny’ in. (De snelste route).
2. Je komt dan bij mijn 3 schilderijen. Vul je e-mailadres in en klik op 'Vote'. En het leuke? Je kunt op alle drie een stem uitbrengen! 3x dus! 😉😁
3. Je ontvangt een bevestigingsmail. Klik de link daarin om je stem te bevestigen.


Jury
Naast het publiek zal ook een jury de werken beoordelen. Op 1 november worden 50 genomineerden voor de juryprijs bekend gemaakt. Na nog 2 selectieronden volgt de uitslag in december. 

Lees meer >> | 34 keer bekeken

Dat is maar gewoon geklieder

Hoe vaak hoor je niet bij een abstract schilderij: ‘Dat kan mijn kind van 4 ook maken’. Of: ‘Ik vind het maar gewoon geklieder’. Vaak. Omdat het vaak heel simpel lijkt.
En ja, af en toe wordt abstracte kunst ook met een paar eenvoudige penseelstreken gecreëerd. Een 5 minuten werkje. Ik zal het soms met degenen eens zijn die het moeilijk te verteren vinden dat zoiets als hoogstaande Kunst wordt beschouwd. Een Mondriaan, een Jackson Pollock, Joan Mitchell, Mark Rothko. Grote namen in de kunstwereld. Voor velen ogenschijnlijk makkelijke werken. Of geklieder. Maar toch…. er valt genoeg van hen te leren.

Lees meer >> | 24 keer bekeken

Presteren kun je afleren

Ik denk dat ik een schoolvoorbeeld ben van ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan’. Ik heb altijd erg goed kunnen leren. Heel fijn, maar ook een grote valkuil. Presteren, de lat hoog leggen, het werd een soort bestaansrecht. Hele hoge cijfers op school? Natúúrlijk ga je naar de universiteit. Al had ik geen idee wat ik daar wilde. Niet echt. Dan maar iets met talen. Dat lag me wel. Ergens echt goed over nadenken – of beter nog: vóelen – wat bij me paste, was er niet bij. Dus ik koos maar een studie die logisch leek op dat moment: Spaans.

Tegen het eind van die studie rolde uit een bijbaan al snel een volledige baan. Een hele andere kant op: de bouwwereld in. Dat trok aan, want mijn studie bracht niet de voldoening die ik onbewust zocht (verrassing), en bouwen was heerlijk anders en concreet. En het werd gevraagd, dús ik zei ja … En die richting, in een aantal varianten, heb ik jarenlang gevolgd. Was dat dan zonde? Nee, zeker niet. Ik heb er ook warme herinneringen aan en dierbare contacten aan overgehouden.

Dat ja zeggen tegen dingen die eigenlijk niet goed pasten laat je bovendien ook proeven van de wereld. En daar kun je heel veel tijd mee zoet zijn! Maar wat de koers heeft doen veranderen om het leven anders te benaderen was de dood van mijn vader. Niet meteen, maar het versterkte wel de onderhuidse onrust die al jaren sudderde. Er móest iets. Ik voelde haast. En een nog altijd onbevredigd gevoel, ondanks de vele paden die ik inmiddels al bewandeld had. Ik wilde niet op mijn sterfbed ooit zeggen ‘had ik maar… ‘.
En na veel soulsearching, met en zonder hulp, realiseerde ik me dat ik nog altijd volledig leefde volgens wat ik had ingevuld dat er van me verwacht werd: presteren. En wat inmiddels ook daadwerkelijk zo was! Rationeel, feitelijk, nuchter, ambitieus … allemaal woorden die wél de wereld beschrijven waarin ik me bewoog, maar níet míj!

De kleine creatieve draadjes die ik ergens onderweg had toegevoegd ben ik gaan volgen. Een beetje fotografie, een beetje leren handwerken. Maar hoe meer ik aan die draadjes begon te trekken, hoe lastiger het werd om ze los te laten. En de vraag in mijn hoofd klonk steeds luider: ‘waarom zou ik’?

En nu heb ik de stap gezet om me niet meer te richten op dat feitelijke, rationele pad, maar om de ruimte te geven aan de gevoelskant, aan creativiteit. Een bevestiging dat dat de juiste keuze is voelde ik laatst, toen iemand tegen me zei dat ze helemaal niet wíst dat ik creatief was. Dat ze me kende van de serieuze banen, van regelen, organiseren, enz. Ik merkte dat die constatering me verdrietig maakte. Omdat het precies de vinger op de zere plek legde: ik had mijn creatieve kant en daarmee een wezenlijk deel van mezelf totaal verstopt voor de buitenwereld. Uit angst. Om los te laten wat ik kende. Om niet meer in een plaatje te passen waar ik dacht in te moeten passen.

Lees meer >> | 25 keer bekeken