Handig wel, want ik ben natuurlijk niet alleen kunstenaar, maar ook heel erg ondernemer sinds ik deze weg ben ingeslagen. Iets wat me erg goed bevalt moet ik zeggen. Ik hou wel van het ‘trial & error’ traject waarbij je steeds weer bijleert, je onderbuikgevoel kunt laten meewegen in de beslissingen die je probeert rationeel te nemen en bovenal het bepalen van je eigen koers.

Met nu wat kilometers op de teller in kunstenaarsland en volop de ruimte voor die creativiteit is het voor mij dan ook bijzonder om te ontdekken dat mijn zakelijke kant óók weer in het vizier komt. Kennelijk haal ik daar toch ook een heel stuk voldoening uit en is het écht een combinatie van de ogenschijnlijke uitersten die maakt dat ik het gelukkigst ben. Als een soort communicerende vaten komt nu weer de één en dan weer de ander meer aan bod. Op zoek naar uiteindelijke balans.

Anders nog iets?

En dat is zichtbaar in meer dingen. Zoals in mijn kunst. Want daar begint zich een ontwikkeling af te tekenen waarbij ik óók de combinatie van twee kanten van een spectrum opzoek: abstract en figuratief. Dat deed ik al in losse werken, maar nu combineer ik ze wel eens in één schilderij. En dat voelt als een oneindig groot speelveld waar ik mijn ideeën op kan botvieren.

Maar ook de workshops die ik inmiddels heb opgezet laten het zien. Want voor de vrije, intuïtieve benadering help ik mensen op weg met ‘Schilderen vanuit gevoel’, maar met ‘Leren kijken’ zoom ik juist in op het ontwikkelen van een analytische blik. En bij allebei de typen lessen is mijn drijfveer om mensen anders te leren kijken naar de wereld. En afgelopen week, in het kader van het hernieuwde zakelijke pad dat ik insla, kwam ik tot de conclusie dat ook daarin precies dít hetgeen is waar ik de grootste voldoening uit haal: mensen anders leren kijken. Naar wat ze doen, naar hoe ze iets kunnen doen, naar de omgeving waarin ze iets doen.

Rode draad met kersen

Ik raakte ontroerd door die ontdekking. Omdat het weer een stap markeert in mijn tocht. Het begrijpen wat de gemene deler is van dingen die ik gevoelsmatig leuk vind. Het zoeken naar wat de rode draad in mijn leven zou moeten, of kunnen zijn. Wanneer past iets bij mij?

Mensen verrassen, verbazen, nieuwe inzichten geven, anders laten kijken. Dat is een grote voor mij. En als ze er ook nog eens vrolijk van worden of anderszins emotioneel bij geraakt worden, dan is dat de kers op de taart.

Ben je al nieuwsgierig?

Onlangs kreeg ik een reactie van cursist Hans. Hij had een workshop ‘Abstract: makkelijke mini’s’ bij me gevolgd. En waar ik hem ooit in mijn zakelijke leven ontmoet had, toen we beiden in kantoortenue onze dagen doorbrachten, droeg míjn creatieve keuze nu een klein beetje bij aan zíjn ontdekkingstocht naar een leven met meer ruimte voor die kant. Dat voelt bijzonder. Dat ik al dan niet ongemerkt iets aan het beïnvloeden ben door dichter bij mezelf te komen. Daar komen mooie dingen uit.

Want Hans mailde me over zijn beleving van de workshop: “Waar ik eerst iets probeerde met een verwachting over het eindresultaat, begin ik nu uit nieuwsgierigheid.” Dat vind ik pure magie en het ontroert me. Want DIT is wat ik hoop met mijn ‘gevoels-schilderlessen’. Dat mensen perfectionisme en controle stapje voor stapje los durven laten en ruimte durven geven aan onvoorspelbaarheid en speelsheid. Tenminste voor even op een canvas of papier. Als een teen in het water om te proberen hoe het voelt. Sommigen duiken er dan juichend vol in en anderen ontdekken op een rustig tempo wat voor hén een goede balans is. Allebei top. De creatieve radertjes zijn in gang gezet en dat is waar ik op hoop.

En bij mijzelf? Mijn radertjes ratelen dag en nacht door. Ik blijf volop ontdekken, leren en proberen. Uit nieuwsgierigheid…