Qeimoy

Ik gebruik kleurtjes in mijn digitale agenda voor allerlei typen afspraken. (Je zou het niet verwachten bij mij… 😏). Hele en halve afspraken, gereserveerde tijdblokken, enz. Ik kan je vertellen dat mei en juni eruit zagen als zo’n ouderwetse knipperende flipperkast, met alles wat er gaande was. Ik had mijn mei-nieuwsbrief nog niet verstuurd of de hele regenboog verscheen in de toen nog tamelijk blanco vakjes. Allemaal dingen waar ik in die bewuste nieuwsbrief totaal nog geen weet van had. Ik merk dat ik er wel van houd, die reuring. Dat avontuurlijke stukje dat hoort bij het kunstenaar-ondernemerschap. De deur open houden voor leuke dingen die zich aandienen. Zoals afgelopen tijd…

In mijn vorige blog schreef ik er al wat over. Het ‘trial and error’ proces van creatief ondernemen. Ja het geeft onzekerheid, maar het leuke gevoel heeft bij mij toch de overhand. Álles kan gebeuren. En ik zit niet bepaald thuis te wachten tot de ‘goodies’ vanzelf aan de deur worden bezorgd, maar ik ga erop uit, ontmoet mensen, vertel mijn verhaal. Wat ik tot nu toe allemaal heb gedaan en wat de droom is. En daaruit ontstaan dan leuke onverwachte dingen.

Zoals bijvoorbeeld dat ik een opdracht heb aangenomen als projectleider bij een culturele organisatie, om hen met mijn ervaring op het gebied van procesmanagement, commercie en communicatie te begeleiden naar een volgende fase in hun bestaan. Een supermooie combi voor mij: het zakelijke in een culturele setting. Eentje die ik op deze manier niet zag aankomen – en zij ongetwijfeld ook niet – toen ik voor het eerst handjes schudde met de betrokkenen.

Maar met mijn eerdere blogs in gedachten waarin ik over het gebruik van mijn twee hersenhelften vertel, snap je wel dat dit een hele toffe klus voor me is. Lekker mijn tanden in analyses en managementsystemen zetten en dan weer hop, schilderschort aan en het canvas te lijf gaan. Ik ontdekte overigens ook nog een overeenkomst in wat mij bij beide motiveert: mensen anders naar hun dagelijkse omgeving laten kijken. Mooi hè?

Erop uit gaan, zichtbaar zijn, contact leggen, ‘ja’ zeggen tegen dingen waar je de uitkomst niet van weet (en wees eerlijk: do we ever?): het kan hét verschil maken in hoe je leven loopt en of je droom werkelijkheid wordt. Of tenminste kans van slagen heeft. En wel je gevoelskompasje volgen hè? ‘Nee’ zeggen is soms ook een goed idee. 😉

En dan realiseer ik me weer hoezeer zo’n levenshouding overeenkomt met wat ik in mijn ‘Schilderen vanuit gevoel’ lessen verkondig. Over de verwachting aan het eindresultaat loslaten. Over perfectionisme. Over controle. Over het je niet aantrekken wat een ander ervan vindt en kwetsbaar durven zijn (nog wel een paar puntjes winst in te halen voor mij…). Over niet kijken naar de hele weg ineens, maar ‘alleen maar’ de eerste stap hoeven zetten om op weg te zijn. Om de uitnodigende (en voor sommigen ‘beangstigende’) leegte vóór je in te gaan vullen. Met een wilde penseelstreek. Met een eerste keuze richting je gedroomde leven. De rest ontvouwt zich wel. De horizon schuift mee op als je begint te lopen. En gaandeweg, al dan niet gepland, leer je bij. En vul je je rugzak met kennis en ervaring die je onderweg kunt inzetten en waar je steeds meer op durft te vertrouwen. Op jezelf dus feitelijk. De metafoor van het schilderproces werkt bizar goed voor dat andere proces: leven.

Mensen noemen het wel eens dapper wat ik doe. Of hóe ik het doe. Dat is lief, maar het voelt voor mij niet zo. Ik vertel dan vaak dat het ook wel eens naïviteit in plaats van dapperheid kan zijn. Kennelijk denk ik dat het wel goed komt als ik weer iets nieuws oppak. Ik weet in het begin alleen nog niet hoe. Maar in de loop van de jaren heeft die aanpak me al veel gebracht aan kennis, ervaring en mogelijkheden. Die ik vervolgens bij nieuwe avonturen weer heel nuttig kan inzetten. Maar het maakt in feite niet uit of het uit dapperheid of naïviteit ontstaat. Het maakt dezelfde weg vrij. Je vertrekt alleen bij het één uit de overtuiging dat je moeilijkheden zult moeten overwinnen en bij ’t ander uit de onwetendheid dat je ze zult moeten overwinnen. Either way, je bent onderweg. En dat telt uiteindelijk.

Niks doen kan ook. Geen actie nemen richting je droom. Zelfs niet die ene eerste allerkleinste stap. Ook dát is een keuze. Hoe voelt die optie voor je? Welke superkleine eerste stap zou jij kunnen verzinnen?