Qeimoy

Sinds ik schilderworkshops geef waarbij het resultaat ondergeschikt is aan het proces en de ervaring, merk ik regelmatig de angst op die mensen kunnen hebben daarvoor. Er moet een drempel overwonnen worden. Voor de één is dat een spannend maar vrolijk avontuur, voor een ander een reden om het niet te gaan proberen. Zelfs als ze eigenlijk heel nieuwsgierig zijn naar die ervaring. En soms al heel lang. Toch doen ze het niet. Hun lichaamstaal is wel eens ineenduikend, wegdraaiend, grotere ogen opzetten en heftig nee schudden, terwijl ze vertellen dat ze graag zouden willen leren schilderen maar ‘het toch niet kunnen’, ‘er nooit iets van bakken’. Of – nog verdrietiger – dat hun familie gaat vragen wat ze nú weer gemaakt hebben en dat het er niet uitziet.

Op je bek

Pijnlijk. Om iets best te willen maar tegen al die oordelen aan te lopen.
Als je altijd al had willen schilderen, waar begin je dan? Dat kan stilletjes in je eentje op een kamer zijn met youtube-filmpjes. Werkt prima voor velen. Maar niet voor iedereen. Sommigen leren beter via interactie in een groep, met persoonlijk contact. Waarbij je direct vragen kunt stellen en feedback krijgt. Maar dat is ook eng. Want wat vinden de anderen ervan? Die zijn vast veel beter.

En hoe zit het met vrij schilderen? Intuïtief? Op de manier waarop ik veel van mijn werken maak. Hoe leer je dat dan? Zelf heb ik het inderdaad via online instructie geleerd, maar daarbij was er wel direct contact met de docente én een zeer actieve en motiverende betrokken groep deelnemers. Mét feedback, vragen, trial and error.
En dat laatste is dé manier: uitproberen. Doen. En op je bek gaan.

Er komt geen eind aan

Maar wat houdt dat ‘op je bek’ gaan nou helemaal in bij leren schilderen? Wat is het ergste dat kan gebeuren?
Praktisch gezien: verf verbruikt, doek verpest? Dat is geen issue. Je kunt gewoon over een mislukt werk heen blijven schilderen tot het wel lukt. Ideaal. Sterker nog: de eerdere lagen geven een schilderij soms zelfs meer karakter. Als littekens die een verhaal te vertellen hebben.

Wat dan? Teleurstelling in jezelf misschien? Over wat? Dat je iets NOG niet kunt zoals je wil? Dat is nou net de charme van leren. Dat je een weg aflegt waarbij je aan het eind (dat er eigenlijk nooit is) iets kunt wat je aan het begin van die weg nog niet kon. Prachtig toch?

Wie weet speelt een hele korte spanningsboog tegenwoordig parten bij het moeite willen doen om iets te leren.
Kijk naar de Olympische Spelen: we zien een momentopname in de carrière van een hele groep sporters. Ze zijn er ‘ineens’. Nieuwe helden. Die ons ontroeren, plaatsvervangend trots maken, inspireren. Om misschien zelf óók die sport te gaan doen. Tot we ontdekken dat dat toffe resultaat met wie weet zelfs een gouden plak een hele weg van vallen en opstaan vraagt. Van discipline, tegenslagen, gestage groei en vooral motivatie. Je moet het blijven willen. Ondanks die tegenslagen. En het proces omarmen. Onderweg genieten van de stapjes die je zet, successen vieren. En misschien is dat op een zekere dag wel alleen het feit dat je op bent komen dagen om het weer aan te gaan. Met je doel voor ogen: er beter in worden.

Wat is jóuw reden?

Dus los nog van alle persoonlijke groei die er überhaupt te winnen valt met het bezig zijn met schilderen, is het nemen van de drempel om het te gaan proberen voor sommigen al een eerste confrontatie. Neem je die drempel, dan heb je meteen al een succes te vieren. ‘Ik ga het gewoon doen’, is ook een reactie die ik wel eens hoorde van eerdere deelnemers. Ze hebben het altijd al wel eens gewild, maar niet eerder gedurfd. Straks komt de winter eraan en dan lijkt het ze leuk om met schilderen bezig te kunnen zijn. Of andere schilderlessen die ze geprobeerd hadden waren voor hen toch teveel resultaatgericht en gaven geen voldoening. Ze wilden er meer van zichzelf in leggen.

Geweldig om met al die verschillende achtergronden een groep mensen iets nieuws te kunnen laten ervaren. En het mooie is: dat het niet om het eindresultaat gaat, wil niet zeggen dat je niets léért! Je krijgt wel degelijk een stuk gereedschap om daarna zelf ook ermee aan de slag te kunnen gaan. En dúrven gaan.
Bovendien is het vaak voor álle deelnemers nieuw, zelfs al kunnen ze prima figuratief schilderen.

In het ondiepe

Heb je zin om ook eens creatief uit je comfort zone te stappen? Een teen in het water eerst, met een kleine workshop? Meld je dan aan voor een groep. Bij het schrijven van dit blog staat er eentje op de kalender op 31 augustus in Bergeijk ‘Abstract: makkelijke mini’s‘. En er komen er later ook vast weer nieuwe bij.

Ook een mooie manier om eens te kijken of je een iets grotere sprong wil wagen naar de korte cursus ‘Schilderen vanuit gevoel‘ die over niet al te lange tijd ook weer ingepland wordt.

De aanmeldknop vind je onderaan de infopagina.

Je kunt het. ;)