Qeimoy

Jaren geleden kocht ik mijn 1e camera. Ik wilde fotografie gaan ontdekken. En zoals voor veel beginnende fotografen was de natuur een dankbaar onderwerp. Je was bezig met de prachtigste wondertjes vast te leggen, terwijl je tegelijkertijd tot rust kwam in de buitenlucht. De laatste 3 jaar ben ik bevangen geraakt door schilderen én komt het er niet vaak van om eens een momentje in de natuur te pakken. Bij een klein rondje door het bos om de hoek laatst voelde ik dat ik het miste. Op pad gaan met de camera. Dus toen ik onlangs een afspraak had buiten de deur, besloot ik het fototoestel mee te nemen en op de terugweg een lusje langs een natuurgebied te maken.

Hakken uit, kistjes aan en éven een kleine wandelroute pakken. Éigenlijk geen tijd, maar het was o zo belangrijk om te doen. En toen ik op die doordeweekse dag zo in het groen stond, niemand verder te bekennen, voelde ik me als een telefoon die aan de lader ligt. Hoewel het feitelijk óntladen was. Van drukte, van to do lijsten. Ergens boven me was het geluid van een specht te horen. Ik tuurde en zag hem. Ook híer werd hard gewerkt. Maar in alle rust. De bomen bogen zich zacht ruisend over me heen en dat gevoel van verwondering over hoe prachtig de wereld is was weer helemaal terug. Ik draaide rond mijn as en zette weer wat stappen. Zag een heuveltje dat me uitnodigde te komen kijken wat erachter schuil ging. Ik genoot van de vennen die in een uitgestrekt heideveld lagen te schitteren in de zon als een bewegende zee van diamanten. Om dan weer opgeslokt te worden door de magie en koelte van de schaduwen van het bos. Waar de eerste dennenappels neerploften op de bladeren. Waar een schichtig bladgeruis en piepje de schuilplaats van een muisje verraadden. En waar met een krakend gekwaak en een grote plons kikkertjes een veiliger heenkomen zochten. Maar ik kwam niet om te verstoren. Ik kwam om te genieten. Van al dat moois. Van 50 - wat zeg ik? - van 1000 tinten groen. Van zuurstof en rust. Van pure schoonheid... Verdraaid das waar ook. Ik had mijn camera meegebracht! Ik kon die momenten vastleggen! En in een oogwenk was ik terug in het gevoel van mijn eerste fotografiedagen. (Alleen nu met betere apparatuur en meer kennis. ;) )

Kijkend naar de fraaie lichtval van de warmer kleurende zon in de late namiddag ging ik op zoek naar composities. Lijnen. Diepte. Sferen. En in de kleine tijdspanne die ik had wist ik zéker dat ik dit gauw weer eens wilde doen. Ná een naderende deadline. En to do's. De camera-accu's opladen en daarna die van mij. Op pad in de natuur. Gewoon in Nederland. Variatie genoeg. En die fijne omgevingen vastleggen, zodat anderen ervan kunnen meegenieten. Het gevoel in huis kunnen halen. Als print aan de muur. En midden in de winter nog eens kunnen mijmeren over de zomerzon op smaragdgroen mos.

Tijdens het schrijven van dit blog is het een goeie week na mijn bosbezoek en zijn de eerste beelden in mijn shop geplaatst. Nog een paar dagen en de herfst begint. Niet alleen op de kalender, maar ook het weer gaat op standje licht guur binnenkort. Hm, ook een mooi seizoen. Met knisperig frisse lucht. De weelderig groene kleuren maken plaats voor uitbundig warm oranjerood. Van ons huis maken we weer een knus holletje van gezelligheid en sfeer. Ik zie wel weer een mooi fototripje voor me. Goed aankleden met een lekker warme trui of vest. Hé. Wacht ns. Dat doet me denken aan breien. En ik had pas nog nieuwe wol gekocht....