Qeimoy

Met natte sokken op het bloesempad

Ik wist vroeger niet echt wat ik later wilde worden. Een paar vaagomlijnde ideeën waren er. Dingen die ik leuk vond zelfs genoeg. Maar om daar nou een carrièrepad bij te zien, nee. ‘Gek op knuffelen met dieren’ is nog steeds iets wat ik weinig in functieomschrijvingen ben tegengekomen. Ach ja, je vindt je weg wel, of in elk geval EEN weg en rolt door het leven heen.

Maar -ig jaren later, met een aantal banen in de rugzak, kwam dat moment weer dat ‘life happened while I was busy making other plans’. Je slaat een pad in, maar het pad denkt mwah, toch maar niet. Hier een paar struiken voor je voeten, daar een wortel die je net te laat ziet, en och, spring ook even over die sloot daar en zorg dat je er niet in valt. Dat pad. Met heus ook wel stukken die even wat makkelijker liepen. En zelfs hier en daar onverwacht een dier om mee te knuffelen. Normaal leven dus eigenlijk. Ik kende dat pad al een tijdje. Je loopt het en vindt het prima. Het hoort erbij en je leert er beter door opletten, aardig door klauteren en hé… af en toe een paar natte enkels.. die drogen ook wel weer als je verder loopt. Je komt er voorbijgangers tegen die een stukje met je oplopen, soms voor de voeten en soms juist met een zetje in je rug. Anderen hard voorbij hollend. Op weg naar… iets?

Alleen… gaandeweg in de afgelopen jaren begon ik in de verte wel eens wat nieuws te zien. Dingen die ik nog niet eerder had opgemerkt. Misschien waren ze er wel, maar ik probeerde goed op mijn ingeslagen pad te letten, om niet onderuit te gaan of een afslag te missen. Eerst een schimmig beeld van kleuren. En dan wat stukken vol weidebloemen. Tot ik ergens zag dat je daar ook tússen zou kunnen wandelen. Misschien niet op zo’n duidelijk afgebakend pad als waar ik nu liep, maar er wás een paadje zichtbaar. Geflankeerd door af en toe een mooie bloesemboom. Ik wandelde door op mijn natte-enkel-pad, maar keek steeds vaker zijwaarts of ik dat andere pad, het bloesempad, weer kon ontdekken. En verdraaid zeg… er liepen mensen! Wat ís dat voor pad? Waar loopt dat heen en vooral: wat is er onderweg allemaal te zien?! Ik ging er steeds meer naar kijken terwijl ik op mijn pad verder liep. Het bloesempad kronkelde af en toe dichterbij en liep soms een stukje parallel. Ik wandelde dan ook al af en toe tussen wat verstrooide klaprozen en kon meegenieten van de frisse kleuren die het pad kennelijk meebracht. Ik leefde op!

Mijn nieuwsgierigheid naar het nieuwe pad werd steeds groter, maar ik liep mijn vertrouwde route nog een eindje verder. Totdat… natuurlijk, de volgende sloot. Niet een heel brede, maar wel met natte enkels in het verschiet. Ik had wel pittigere hindernissen achter me liggen, dus deze sloot zóu moeten lukken. Vooruit. Daar ga je. Klets. Ja hoor, water gepakt.

Aan de overkant van de sloot ga ik op de grond zitten. Mijn sokken druppend en de blik op het bloesempad gericht. Dat vlakbij liep op dit stuk. Een paar stappen en ik zou er op staan. Met alle onzekerheid waar dát pad naar toe gaat, of het overal wel zo mooi is als wat ik er tot nu toe van gezien heb, of de mensen die erop lopen wel aardig tegen me gaan zijn en of ik wel heelhuids aankom bij … sja… waar het bloesempad dan ook naartoe loopt.

Ik sta op, brandend van nieuwsgierigheid. Ik zou er nooit achter gaan komen waar ik alle moeite op mijn enkel-pad voor gedaan heb. Waar dít pad naartoe leidt. Maar stel nou dat ik aan het eind van mijn huidige pad kom en alleen maar meer van hetzelfde heb ervaren, dan blijf ik altijd nieuwsgierig naar wat ik op dat zo lonkende bloesempad allemaal tegen kan gaan komen! Ik adem diep in, til mijn rechtervoet op en zet een stap op het nieuwe pad. Ik kijk om en zie plotseling wat vriendelijke medewandelaars vanaf het natte-sokken-pad naar me zwaaien en me aanmoedigen. Toe maar, je past in het plaatje! Wíj hebben het hier prima naar onze zin en lopen verder, maar wie weet komen onze paden nog eens bij elkaar in de buurt en kun je vertellen wat je onderweg allemaal tegengekomen bent en of je nieuwe pad goed bevalt. Hier, neem een extra paar droge sokken mee en go! We verwachten mooie verhalen later!

Ik check mijn rugzak nog eens op handig gereedschap: een paar penselen, breinaalden, canvasdoeken, een camera, koffie en thee, een kompas en extra droge sokken. Dat moet me een eind op weg helpen. Ik zwaai nog even en begin.

Lees meer >> | 26 keer bekeken

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Ik hoor wel eens fotografen zeggen dat ze een afkeer hebben van bewerkte foto’s. Ze zijn er trots op dat hun foto’s zó uit de camera rollen en ze er daarna niets meer aan veranderd hebben. Ze willen de wereld vastleggen ‘zoals ie is’. De pure school van fotografie zo je wilt.

Ik geloof daar niet in. Want what about vóórdat het beeld uit je camera rolt? Dan maak je namelijk ook al allerlei keuzes die bepalen hoe dat beeld eruit gaat zien. En bovendien: ziet jouw wereld er hetzelfde uit als de mijne?

Fotografie is 'licht-schrijven'. Een stukje belichte wereld vastleggen. Maar geen enkel beeld is een pure registratie. De eerste keuze is het voornemen om iets vast te leggen en het bepalen van het onderwerp en tijdstip.  Dan volgt een reeks keuzes hóe dat onderwerp met de camera wordt vastgelegd:         
 

• Wat valt binnen het kader en wat niet?
• Welke compositie kies ik?
• Hoeveel licht laat ik toe?
• Hoe lang druk ik af en mag er dan beweging zijn?
• Wil ik alles scherp in beeld houden of leg ik ergens focus op?
• Welke spectrumkleuren van het licht benadruk ik, de warme of de koele?

‘Ja maar ik fotografeer in RAW!’ zegt de purist.

Voor de niet-fotografen: RAW is als het ware een ‘basis’ bestandsformaat waarbij de camera zoveel mogelijk informatie van het beeld vangt, en het niet samenperst tot het bekendere .jpg formaat waarin informatie verloren gaat (compressie). Bij omzetting naar een .jpg afbeelding wordt er bijvoorbeeld wat contrast en kleur versterkt of de foto wat scherper gemaakt. Dat doet je camera automatisch wanneer deze ingesteld is op fotograferen in .jpg, maar ook om een beeld op een scherm weer te geven zul je het naar bijvoorbeeld .jpg om moeten zetten om het weer te kunnen geven (tenzij je RAW-software gebruikt).

De purist wil níets aan de foto doen. Het beeld moet precies weergeven wat er in werkelijkheid te zien was.

Maar…. what you see is never what you get. Er is niet één waarheid, één werkelijkheid, en ook niet één weergave. En dat is niet alleen een filosofisch standpunt, maar ook een technisch. Zodra je namelijk de keuzes gaat maken die hierboven genoemd zijn, ben je al aan het beïnvloeden hoe je beeld eruit gaat zien. Na het bepalen van het kader en de compositie, kies je voor een donkerdere of lichtere opname, voor scherpte of onscherpte, (hetzij door beweging, hetzij door focus), en ook al bepaalt je camera zelf de toe te passen kleurtemperatuur (koeler/blauwer licht, of geelroder/warmer licht) daar moet altijd een keuze in gemaakt worden, óók door het apparaat.

Weet je bovendien zeker dat jouw ogen (of hersenen!) hetzelfde zien als die van een ander? Is het rood dat jij ziet hetzelfde als het rood dat ik zie? Ik kan je garanderen dat mijn ‘werkelijkheid’ een tamelijk wazig beeld oplevert als ik mijn lenzen niet in heb!
Of denk aan kleurenblindheid, waarbij de kijker bijvoorbeeld slechts een heel beperkt spectrum aan kleuren waarneemt. Mijn vader kon onder andere groen en rood niet onderscheiden. (Ik vroeg me wel eens af of mijn haar voor hem groen moet hebben geleken… ). En zelfs als je uitstekend kleuren kunt waarnemen, zijn er altijd nog lichtgolven in het spectrum die we niet eens kúnnen zien met ons menselijke oog. (Heel cool trouwens om te zien hoe allerlei verschillende dieren waarnemen. Bekijk dit filmpje 'How animals see the world' maar eens).
 

En toch is ons oog (in goeden doen) altijd nog vele malen ingenieuzer dan welke camera dan ook. Een camera is beperkter in het verwerken van het beeld dat op het 'netvlies' (de sensor) valt. Vandaar ook dat – ook in RAW – een foto van dat adembenemende landschap dat je op vakantie zag het soms lang niet háált bij wat je met je eigen ogen gezien hebt. Neem het je camera niet kwalijk, die kan er ook niks aan doen…

Maar een nabewerkingsprogramma wél! Dus als dat ongepolijste beeld dat je fototoestel heeft uitgespuwd toch net even wat minder sprankelt dan die stralend gele bloemenweide in de bergen tegen een hemelsblauwe lucht, spice it up! Tikje meer contrast, even wat schuiven aan die kleurtemperatuur (de witbalans) en wat is er mis met een snufje extra scherpte? Wie weet stel je het precíes zo in als ik het zou hebben gezien. Met lenzen dan. 🙂

Sure, er zijn gradaties waarin je los kunt gaan. Tussen enerzijds de simpele compressie door het omzetten naar .jpg en anderzijds complete digital art is alles mogelijk. Elke pixel is te bewerken en naar je hand te zetten. Het is aan jou als beeldmaker (ja jij dus ook pure fotograaf!) om je eigen koers daarin te kiezen en te bepalen welk beeld en welke beleving je aan de kijker wil aanbieden.

En dan maar afwachten of die hetzelfde waarneemt als jij. En hoe ze haar schermkleuren heeft ingesteld…. 😜

Lees meer >> | 33 keer bekeken

De kunst van het kiezen

Wat kóóp je eigenlijk als je kunst koopt? Ja, een schilderij. Of een foto. Of keramiek object. Geprint op canvas, of papier. Op een akoestisch paneel misschien (ook nog eens functioneel). Met lijst, zonder lijst. Hoe dan ook, je koopt meestal een beeld. Iets om naar te kijken, in 2D of 3D zo je wilt.

Lees meer >> | 29 keer bekeken

Focus

'Je zou wat meer moeten focussen. Richt je op één ding.'
 
Makkelijk gezegd. Maar wat als je héél veel leuk vindt? Veel interessen hebt en veel creatieve drang? Alles wil proberen? Kiezen is echt onmogelijk voor mij. Schilderen, tekenen, breien en haken, digitaal 'knutselen', edelsmeden, muziek maken, schrijven. Zoveel al geproefd of langere tijd gedaan en nog zoveel andere disciplines die ik wil proberen. En per discipline heb je óók nog eens zoveel opties! Aquarel, olieverf, graffiti, pentekenen. Of piano spelen, gitaar, saxofoon, mondharmonica ... Maar laat ik in deze blogpost eens vertellen wat de aantrekkingskracht van fotografie voor mij is.

Jaren geleden overwon ik mijn drempel om de mysteries van sluitertijd, diafragma en iso-waarden te ontrafelen en kocht ik een eerste bescheiden camera. Ik vond het heerlijk om met dat toverapparaatje de natuur in te trekken. Ik kon er de vluchtige wereld mee vastleggen en bewaren, maar bovendien gaf het ding een geweldig excuus om in mijn eentje ergens op een klein stukje hei rond te dwalen zonder dat voorbijgangers zich al te veel zouden afvragen wat ik daar in vredesnaam lag te doen op mijn knieën tussen de graspollen. Nou ja, misschien vroegen ze het zich wel af, maar ik had een camera. Dus hé, er was een geldige reden! Maar eigenlijk deed ik als kind zónder camera al hetzelfde. Gebiologeerd kon ik geduldig mieren in de tuin bestuderen. Hun minuscule voelsprietjes, die een feilloos kompas leken te zijn voor al die kleine wezentjes die altijd druk waren. Of een citroenvlinder. Die ik beschadigd op de tegels vond en - na het beestje uitvoerig bewonderd te hebben - met mijn peuterhandjes in een bloem zette in de hoop dat ie nog wat kon eten en zou opknappen. De magie van die miniatuurwereld om ons heen greep me heel veel jaren later opnieuw. 

Lees meer >> | 42 keer bekeken